tekst: Erik Fortuin

Ik verdronk toen ik je zag

Zoveel verhaal in dat lieve kleine koppie.

Zoveel vuur in haar ogen en stem.

Zoveel gevoel in haar lach en in haar tranen.

Ik ben vol verbazing dat ik jou niet langer ken,

jou niet langer ken.

Ik verdronk toen ik je zag, in je plots verschenen glimlach.

Het was net alsof ik jou al jaren kon.

Ik verdronk toen ik je zag, op die mooie zondagmiddag.

Café de Groot, de eerste zoen, de eerste nacht.,

Al moest ik weg, ik bleef nog liggen.

Nog even bij je, dicht tegen je aan.

Een cappuccino als ontbijt en jij een biertje.

Ik moest je kussen, voor ik weg kon gaan,

voor ik weg kon gaan.

Ik verdronk toen ik je zag, in je plots verschenen glimlach.

Het was net alsof ik jou al jaren kon.

Ik verdronk toen ik je zag, op die mooie zondagmiddag.

Café de Groot, de eerste zoen, de eerste nacht.

We zien wel zei je, verwachten doe ik niets.

Ik heb geleerd te genieten van ’t moment.

We zien wel zei je, verwachten doe ik niets.

Maar lieverd, ik hoop dat jij de ware bent, jij de ware bent.

Ik verdronk toen ik je zag, in je plots verschenen glimlach.

Het was net alsof ik jou al jaren kon.

Ik verdronk toen ik je zag, op die mooie zondagmiddag.

Café de Groot, de eerste zoen, de eerste nacht.