|
tekst: Erik Fortuin Ze maakte me wakker en raakte me aan. Ze las al mijn woorden en liet me begaan. Ze keek door mijn ziel heen en las mijn verhaal. Toen kwam ik er achter… ze bleek toch te bestaan
En langzaam verscheen ze uit mijn droomschilderij. Ik zocht niet maar ik vond haar, bang verward en blij. En langzaam verscheen ze uit mijn droomschilderij. Ik zocht niet maar vond haar, het mysterie… het mysterie, het mysterie…liet haar vrij…droomschilderij.
Ze kwam van ver weg, maar volgde haar doel. Langs dorpen en steden, zo op haar gevoel. Na een reis, veel woorden, een glimlach en een kus Zag ik plotseling wie je was, je bent echt…
En langzaam verscheen ze uit mijn droomschilderij. Ik zocht niet maar ik vond haar, bang verward en blij. En langzaam verscheen ze uit mijn droomschilderij. Ik zocht niet maar vond haar, het mysterie… het mysterie, liet haar vrij…droomschilderij.
Een discussie, een emotie en weer dichter bij elkaar Van de enkeling naar samen en dat allemaal door haar. En ik schreeuw het van de daken en ik fluister in haar oor. Dat ik bevend met een glimlach, toen ik haar zag… Mijn hart verloor…droomschilderij…droomschilderij. |